Her Türk genci gibi Ahmetfakılı gençlerini de askerlik gurur ve heyecanı alır. Farklı işlerde çalışan, farklı uğraşları olan gençler bu iş ve uğraşlara askerlikten bir ay önce ara verilir. Bir araya gelinir, eğlenilir, çevre köy ve kasabalar gezilir ve dolaşılır.Asker aileleri ve yakınları tarafından verilen yemek davetlerine katılınır. Davet sayısı bazen o kadar fazla olur ki bir günde altı, yedi davet olur. Bu durumda doyumluk olmaz, tadımlık olur.

Gençler, farklı şaka ve esprilerle zamanı doldururlar. Bunlardan ikisi;

Kasabamızda at arabası sayısı azdır. Ama gençler için mevcut at arabaları yeterlidir. Bir gece anlaşırlar. Kasabada ki bütün at arabalarını köy meydanında toplarlar. Köy meydanı at arabası ile dolmuştur. Sabah uyanan köylüler meydanda arabaları görür, araba sahipleri evlerinin önünde araba göremezler. Önce bir şaşkınlık yaşanır. Ama durum kısa süre de anlaşılır. Tabii ki at arabalarını götürmek araba sahiplerine düşer.

Yine bir gün, rahmetli Mısıratların Recep Emmi, uyandığına avluda at arabasını göremez. Merak etme recep emmi. Araba örtmede asılı. Tabii ki gençler yaptı. (Örtme; avlu girişinde olur, üzeri kapalıdır.Arabayı asacak kadar sağlamdır.)

Son gün hazırlıklar yapılır. Sabah cami önünde asker adayları ve yakınları tarafından dualar yapılır. Asker harçlıkları verilir.Vedalaşmak kolay olmaz. Ağıtlar, el öpmeler her zamankinden farklıdır.